05. Blog Nieuw-Zeeland: De overeenkomst tussen een waterpas en een oog

05. Blog Nieuw-Zeeland: De overeenkomst tussen een waterpas en een oog

 

28/30-11-2022

Wat hebben een waterpas en een oog met elkaar te maken?  Niets, zo op het eerste gezicht. Maar toch …

Vroegere kampeerervaringen hebben mij geleerd dat een kampeerplek zelden recht is. Om echter een goede nachtrust te hebben en niet constant naar beneden te glijden of te rollen, is het namelijk wel handig dat je ‘recht’ ligt. Het is dus altijd een gepuzzel om dat ene rechte plekje te vinden. Om het mij daarin gemakkelijker te maken, heb ik van thuis een waterpas meegenomen. Dan kan ik m’n auto gemakkelijker ‘recht’ zetten was het idee. En dat werkt, de eerste nachten heb ik dankzij de waterpas uitstekend geslapen. Ik heb geen onnodige toeren hoeven uit te halen tijdens mijn slaap. Dat ik daarbij ook wel een timmermansoog heb, is natuurlijk mooi meegenomen.

 

Maar dit terzijde, de camping waar ik nu terecht was gekomen, straalde zo’n serene rust uit dat ik na de eerste nacht gelijk besloot om hier wel drie nachten te blijven. Die rust had wel een bijzondere oorzaak …

Soms heeft het zo z’n voordelen dat het de afgelopen week veel had geregend, en vanochtend weer. De camping waar ik de komende nacht wilde verblijven, leek vandaag op de site vrijwel helemaal volgeboekt. En vorige week was alles nog vrij … hoe kan dat? Een telefoontje bood mij duidelijkheid, de grond van de camping direct aan het strand is door de vele regen van de afgelopen week zo nat en drassig dat er geen kampeerder kan staan. En inderdaad, alleen als ik er al overheen liep, hoorde ik het soppen. Gevolg, de camping was vrijwel leeg en gasten mochten op de parkeerplaats staan. Normaal is dat ‘derde rang’, maar nu zonder voorburen die het uitzicht belemmerden, stond je er prima. Er was ook nog een klein verhard plekje even verderop met 75% van het uitzicht. Uiteraard ging ik daar voor, want als ik het toch een beetje kan voorkomen, hoef ik niet tussen campers van zo’n kleine 10 meter te staan.

It’s a lovely place.

Op de eerste volle dag dat ik hier was, maakte ik weer een heerlijke wandeling die direct vanaf de camping begon. Weliswaar, door de vele regen, hier en daar behoorlijk ‘wet & slippery’ – ik ben een aantal keren op kont en knieën terecht gekomen – maar als ik hier niet zelf zou zijn, zou ik niet geloven dat dit bestond.

En tja, inmiddels ben ik overstag. De zon is hier zo genadeloos dat ik, zelfs als ik vrijwel alleen in de schaduw zit, compleet verbrand. Ik gloeide helemaal. Ik ben dus aan de ‘zonnebrand’, factor 50 om niet als roodgestoofde kreeft jullie straks onder ogen te hoeven komen.

 

 

 

De tweede dag van mijn verblijf op deze camping maakte ik een uitstapje naar Russell, het oudste plaatsje in Nieuw-Zeeland met een westerse historie. In de begintijd van haar bestaan was het vooral berucht om haar liederlijkheid, wetteloosheid, dronkenschap en prostitutie. Kortom een volledige bandeloosheid (het lijkt wel Katendrecht in vroegere jaren 😀 ). Daarvan is in het nu wel heel rustieke plaatsje niets meer terug te zien.

 

 

Aan al het goede komt een einde en na drie nachten aan Puriri Bay vertrok ik weer, op weg verder naar het noorden en naar een nieuwe overnachtingsplek. En onderweg naar nieuwe avonturen.

Via een – best wel – spannende gravelweg die behoorlijk op en neer ging reed ik richting Kerikeri. Onderweg naar Waitangi gaf ik nog een lift aan een ‘local’. Hij was stomverbaasd, “Of all people, I got a lift from a Dutchman!”. Hierdoor was hij toch nog op tijd op z’n werk.

Alles wat met de historie, ontstaansgeschiedenis en de gevolgen van het Verdrag van Waitangi te maken heeft, is samengebracht in het plaatselijke Waitangi Treaty House. Op deze plaats kan – en mag – je voor NZ$60 twee dagen ronddwalen en alle feiten en gebeurtenissen tot je nemen. Kaartjes voor een korter bezoek verkochten ze niet. Dan maar niet wat mij betreft, NZ$60 voor een paar uurtjes vind ik toch wel veel geld. Waitangi is bekend wegens het verdrag dat destijds is gesloten tussen het Verenigd Koninkrijk en de Maori. Maar ook bekend vanwege de vele onlusten die de schending van dit verdrag door kolonisten (tot zelfs zeer recent aan toe) teweeg heeft gebracht. De gelijkheid tussen de kolonisten en immigranten en hun nazaten enerzijds en de Maori anderzijds moet nog dagelijks bevochten worden.

Eén keer raden, waarom zouden de Rainbow Falls in Kerikeri zo heten? Als je goed kijkt op de foto moet je het kunnen raden. Onderaan de waterval heb ik heerlijk een tijdje in het neervallende water zitten staren en m’n boterhammetjes voor een verlate lunch zitten verorberen. Het was trouwens gek weer deze dag, het ene moment was het 25 graden bij een strakblauwe lucht en het volgende moment kwam de regen met bakken uit de hemel zetten en was de temperatuur even hard gedaald. Oppassen dus met wat ik nog als activiteit zou gaan ondernemen.

Soms – beter gezegd: vaak – is het goed dat ik naar m’n intuïtie luister. Op m’n camping aangekomen wilde ik nog best wel wat ondernemen en er liepen diverse wandelingen direct vanaf de camping het bos in. Het zonnetje scheen en de vele vogels floten elk hun liedje. Dus ging ik op pad en bij de eerste splitsing gaf een wegwijzer aan dat het een half uur lopen was naar een mooi uitzichtpunt. Oké, doe ik. Maar het bospad daalde wel erg sterk. Opeens voelde het niet goed dat ik hier op dit pad liep en ben ik – behalve op m’n gevoel af te gaan – verder zonder direct aanwijsbare reden na een paar honderd meter op m’n schreden teruggekeerd. Bij het andere pad vanaf de splitsing was het na 500 meter hetzelfde verhaal en binnen een half uur was ik weer terug op honk. Flauw? Te voorzichtig? ‘Saai’ zelfs? Nee, want binnen een kwartier na terugkomst trok de lucht dicht en begon het enorm te waaien. Even later kletterde de regen hard naar beneden. Wat was ik blij dat ik niet in m’n uppie midden in het bos over door de regen natte bergpaadjes aan het glibberen was.

04. Blog Nieuw-Zeeland: Going North – A New Adventure

04. Blog Nieuw-Zeeland: Going North – A New Adventure

 

25/27-11-2022

Na een aantal dagen Auckland verlaat ik deze plaats dan voor het ‘echte’ werk, m’n roadtrip door Nieuw-Zeeland. Noordwaarts trek ik. De warmte tegemoet richting evenaar (hoop ik). Maar als ik Nieuw-Zeelanders spreek, hoor ik ze klagen over het weer. Ze hebben nog nooit zo’n koud en nat voorjaar gehad. Ik ben in ieder geval blij dat ik m’n dikke vest heb meegenomen, dat ligt altijd onder handbereik. Of ik heb het aan.

Op weg maar het noorden passeerde ik Warkworth. Dit plaatsje moest ik echt even aandoen aangezien m’n favoriete detectiveserie, Brokenwood Mysteries, hier voor een groot deel is opgenomen. Het is echt een plaatsje met een opgeruimde en relaxte sfeer, herkenbaar van de serie.

 

 

 

Verder trekkend langs de kust naar het noorden genoot ik van de gebruikelijke vakantiegenoegens (een ijsje) en kwam ik aan op Uretiti Beach Campsite. Daar ging het dan gebeuren, de eerste keer eten en slapen vanuit m’n rijdende huisje. Maar voor het zover was eerst een wijntje uit m’n super-de-luxe wijn’glas’. Gelukkig heb ik vier van dit soort ‘glazen’, 1 voor thee, 1 voor koffie, 1 voor sap en dus 1 voor wijn. Nu nog de vraag hoe ik ze allemaal uit elkaar houd 😀 😃.

Eerste indruk van vandaag, ik heb onderweg m’n ogen uitgekeken…

 

Na een prima nacht trok ik de volgende ochtend verder voor de ontmoeting met m’n eerste Nieuw-Zeelandse waterval, de Whangarei-Falls nabij het gelijknamige plaatsje.

Omdat ik mijzelf niet tot de ’toeristisch-plaatjes-schietende-en-direct-verder-trekkende’ reizigers reken, trok ik m’n wandelschoenen aan voor een lekkere wandeling in het aangrenzende bos. Heerlijk.

 

Op de Otamure Camping Ground vond ik m’n volgende overnachtingsplek. Hoewel, als ik het uitzicht vanaf mijn plekkie zag, vroeg ik mij af of er veel van slapen terecht zou komen …

Maar oh, ondanks het ‘decoratieve’ zonnetje, wat was de wind hier snijdend koud.

De derde dag van mjjn roadtrip zou eindigen op Puriri Bay Camp. Een heerlijke plek met fantastisch uitzicht waar ik niet één, niet twee maar zelfs drie nachten zou blijven. Daarover echter in de volgende de Blog.

De dag startte met echt Engels weer, zwaar bewolkt met (te) vaak een regenbui. Dat paste wel prima bij het landschap. 😀 😉

Maar na een aantal regenbuien en de  veerpont kwam ik dan uiteindelijk op plekjes met ongekende uitzichten en doorkijkjes.

 

 

 

 

 

Je kunt mijn route en belevenissen volgen via de blogs op mijn website. Daar post ik regelmatig een nieuwe blog met een paar leuke foto’s. Wil je mij op elk moment en elke plaats kunnen volgen? Gebruik dan deze link via PolarSteps, www.polarsteps.com/PoulGelderloos.

 

NB, nog een berichtje voor het ‘dievengilde’, tijdens mijn verblijf in Nieuw-Zeeland is mijn woning bezet. Je kunt er dus niet ongestoord je slag slaan 😁.

03. Blog Nieuw-Zeeland: Acclimatiseren in Auckland – Dansen op 49 vulkanen

03. Blog Nieuw-Zeeland: Acclimatiseren in Auckland,

Dansen op 49 vulkanen

 

22/24-11-2022

Auckland is gebouwd op 49 vulkanen. En hoewel de laatste eruptie zo’n 600 jaar geleden heeft plaatsgevonden, zijn het geen ‘dode’ vulkanen. Als er een nieuwe uitbarsting mocht komen, kan dat overal in de stad gebeuren.

Een opwekkend weetje, zo aan het begin van mijn verblijf van drie maanden in Nieuw-Zeeland. Maar ik kan het ook positief benaderen, als ik deze drie dagen in Auckland overleef, dan heb ik het grootste risico gehad en zal de rest van mijn verblijf in Nieuw-Zeeland ook wel lukken. 😀

Nadat ik dinsdagmiddag na aankomst vanuit Singapore direct mijn auto had opgehaald en al enigszins reisklaar had gemaakt, ben ik vervolgens door de spits naar m’n lodge gereden. Het was niet ideaal om dat op dat tijdstip te doen (echt niet!) met een grotere auto die ik niet ken, waar het stuur rechts zit, het verkeer links rijdt, het druk is (spitsuur voor 1,5 miljoen inwoners) in een hele grote stad die ik ook niet ken en het ook nog eens begon te regenen. Maar ik ben zonder brokken te maken bij mijn lodge gearriveerd. Naar de supermarkt lopen was flink stijgen en dalen, maar wel fijn om na al dat zitten in het vliegtuig even goed de benen te kunnen strekken. Na het eten was ik helemaal uitgeteld (en ook niet erg communicatief meer). Ik ben daarom maar lekker vroeg m’n bed ingestapt om een beetje bij te slapen.

En daarvan had ik ’s woensdags gelijk profijt, een zeer productieve dag werd het met aan het eind van die dag een zeer tevreden mens, moi. Na de boodschappen voor de basisbenodigdheden om drie maanden zelfvoorzienend te kunnen rondtrekken (en uiteraard de benodigdheden voor het ‘natje en het droogje’ voor de komende dagen), kon ik mij op de verdere ‘inrichting’ van m’n campercar storten: m’n bedje (in de auto) is inmiddels gespreid en de keuken (ook in de auto) bevat nu naar mijn idee de noodzakelijke ingrediënten om zelf onderweg een lekkere maaltijd te kunnen bereiden. Tel daarbij op dat ik de route voor a.s. vrijdag zo’n beetje heb uitgestippeld en heb bekeken waar ik goedkoop kan tanken en waar ik de meeste korting kan incasseren (dat kan oplopen tot wel NZ$1,20 per liter!), dan kon ik mij alleen daarom al een tevreden mens noemen.

Mijn dag kon helemaal niet meer stuk toen ik op het wandelingetje naar een bank om wat contanten uit de muur te halen, langs een kantoorboekhandel kwam die 2-componentenlijm en brede rubber elastieken verkocht (wegens ruimtegebrek had ik dat niet mee kunnen nemen). Daarmee kon ik de zool van een van mijn wandelschoenen (die deels was los gegaan) prima repareren. Het was voor mij een beproefd ‘recept’, in het grijze verleden heb ik dat diverse malen met uitstekend resultaat gedaan, voor mijn dochters zal dit een bekend beeld zijn. 😀. Maar dan had ik natuurlijk wel die 2-componentenlijm nodig … en die vond ik.

Door de voortvarende gang van zaken op woensdag, bleef er op donderdag ruim tijd over om nog wat van Auckland te gaan bekijken. Dat mocht ik mij natuurlijk niet laten ontzeggen, want als ik door een vulkaanuitbarsting ten onder zou gaan, dan wil ik natuurlijk wel weten waar ik het loodje leg.

PS, inmiddels heb ik ook m’n eerste uitnodiging binnen om bij een Nieuw-Zeelander thuis langs te komen, aardig en gezellig volk hier. 😀

 
 
Afsluitend, nu een gedicht van Bashar Almashaan:

Waar ben ik nu nadat mijn hart is verpletterd?
Waar ben ik nu mijn lichaam vraagt:
Waar was mijn begin en waar ga ik heen?
Wanneer worden mijn dromen aan de horizon gezien?

 

Je kunt mijn route en belevenissen volgen via de blogs op mijn website. Daar post ik regelmatig een nieuwe blog met een paar leuke foto’s. Wil je mij op elk moment en elke plaats kunnen volgen? Gebruik dan deze link via PolarSteps, www.polarsteps.com/PoulGelderloos.

 

NB, nog een berichtje voor het ‘dievengilde’, tijdens mijn verblijf in Nieuw-Zeeland is mijn woning bezet. Je kunt er dus niet ongestoord je slag slaan 😁.